Categories
 
 

จรัล เอกวัฒน์

จรัล เอกวัฒน์ ข้อมูลส่วนตัว

ตำแหน่ง Foward Shooting Guard

ชื่อเต็ม จรัล เอกวัฒน์  (Jarun  Akawat)

วันเกิด 17 มีนาคม 2502 (อายุ 51 ปี)

สถานที่เกิด อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ประเทศไทย

สัญชาติ ไทย

ส่วนสูง 1.75 ม. (5 ฟุต 7 นิ้ว)

น้ำหนัก 80กก. (176 ปอนด์)

การศึกษา โรงเรียนจ่าอากาศ

ชื่อเล่น/ฉายา ตุ๋ย /จอมโหด ตุ๋ย ท..

ปี สโมสร ลงเล่น

สโมสรทหารอากาศ (2522-2528) 7ปี

สโมสรการปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย (ปตท.)(2529-2543) 15ปี

สโมสรไทยรวมสิน

ปี ตัวแทนทีมชาติ ลงเล่น

ตัวแทนทีมชาติไทย (2537-2540) 4ปี

ปี สโมสร/สถาบัน ผู้ฝึกสอน

มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต (2530)

มหาวิทยาลัยศรีปทุม (2531-2543) 13ปี

เกียรติประวัติ

ปี 2534-2539 ผู้ฝึกสอน มหาวิทยาลัยศรีปรุม ตำแหน่งชนะเลิศ กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย 5 ปีติดต่อกัน

จรัล เอกวัฒน์ (วันเกิด 17 มีนาคม 2502) เป็นอดีตนักกีฬาบาสเกตบอลตัวแทนทีมชาติไทยด้วยรูปแบบการเล่นเฉพาะตัวที่รุนแรง หนักแน่น เต็มไปด้วย กลยุทธ พิษสงรอบจัด เป็นที่มาของ ตุ๊ยจอมโหด ที่วงการบาสเก็ตบอลยุคนั้นต้องยอมรับในสีสันของเกมบาสเก็ตบอล และยังเป็นผู้ฝึกสอนที่ประสบความสำเร็จในระดับมหาวิทยาลัยอย่างสูง ด้วยการนำมหาลัยศรีปทุม ครองตำแหน่งชนะเลิศ ในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยถึง 5 ปีติดต่อกัน และยังอุทิศชีวิตให้กับกีฬาบาสเก็ตบอลอย่างมากมาย ร่วมงานรัฐวิสาหกิจ อย่าง การปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย จนปัจจุบันกลายเป็น บริษัท ปตท.จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทพลังงานแห่งชาติ ในตำแหน่ง พนักงานบริหารทั่วไป และยังให้เวลาในการทำทีมบาสเก็ตบอล สโมสร ปตท. ให้อยู่ได้เหมาะกับยุคปัจจุบันกับการเปลี่ยนแปลงมากมาย

ชีวิตในวัยเยาว์

จรัล เกิดที่อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ประเทศไทย ในครอบครัวที่ขาดพ่อเป็นผู้นำ จรัล กำพร้าพ่อ ได้เห็นพ่อเพียงในรูปภาพ ดังนั้นจึงได้รับการดูแลจากแม่มาโดยตลอด เข้าเรียนประถมศึกษา 1-3 ที่โรงเรียนเทศบาล3 อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ ประถมศึกษา 4-7 ที่โรงเรียนวิสุทธิศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนโพธิสารศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ จรัลเล่นกีฬาฟุตบอล โดยสมัยก่อนนั้นการเล่นบาสเก็ตบอลเป็นที่นิยมของคนเชื้อชาติจีนที่มาอยู่ในเมืองไทยจะมีการเล่นในศาลเจ้า แทบทุกที่จะมีสนามบาสเก็ตบอล จรัลเริ่มเล่นบาสเก็ตบอล หลังเข้าเรียนมัธยมตอนปลายที่ โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดนครสวรรค์ โดยเห็นว่าเป็นกีฬาที่มันส์และมีความน่าสนใจ รวมทั้งรุ่นพี่เล่นเป็นนักกีฬาติดทีมกีฬาแห่งชาติตั้งแต่อายุน้องที่ 21 ปี จึงตั้งเป้าหมายให้กับตัวเองว่าจะต้องติดให้ได้ โดยเริ่มศึกษาเองและจดจำการเล่นจากผู้คนรอบข้าง แม้จะปราศจากรูปแบบแต่ก็เน้นที่ผลลัพธ์ของการปฏิบัติ โดยมัธยมศึกษา 5 ก็ได้ติดทีมนักกีฬาของจังหวัดนครสวรรค์ เนื่องจากการเป็นคู่ซ้อม ขณะนั้น ผู้จัดการทีมคือ รตอ.สุพล อรัญญกานนท์ เป็นผู้ชักชวน และเป็นตัวผู้เล่นหลักของจังหวัดนครสวรรค์ในเวลาต่อมา

การศึกษา

..2521 ได้เดินทางเข้า กรุงเทพมหานคร เพื่อศึกษาต่อที่โรงเรียนจ่าอากาศ และได้บรรจุเป็นจ่าอากาศโท สังกัดกองทัพอากาศ เป็นผู้เล่นของทีมสโมสรทหารอากาศ และได้รับการสนับสนุนให้แข่งขันชิงถ้วยพระราชทาน ค. ทุกปีจากทางสถาบัน และเป็นกำลังหลังของทีมจังหวัดนครสวรรค์ด้วยเช่นกัน และตำแหน่งสุดท้ายคือพันจ่าอากาศโทและได้ตัดสินใจเปลี่ยนงาน 

การทำงาน

..2529 ในตำแหน่งสุดท้ายคือพันจ่าอากาศโท ได้ตัดสินใจเปลี่ยนงาน มาร่วมงานกับรัฐวิสาหกิจ การปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย ในตำแหน่งพนักงานเสมียน โดยมีงานเสริมด้วยการเป็นโค้ชในปี 2530ให้กับทีมมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต และมหาวิทยาลัยศรีปทุมตั้งแต่ปี 2531-2543 รวมทั้งทีมสโมสร ปตท.หลังจากรัฐวิสาหกิจ การปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย เปลี่ยนมาเป็นบริษัท ปตท.จำกัด (มหาชน) จรัล ยังคงทำงานในตำแหน่ง พนักงานบริหารทั่วไป สำนักบริหารงานกลาง

ชีวิตส่วนตัว

จรัล เป็นคนที่มีบุคลิคส่วนตัวที่แตกต่าง จริงจัง ขึงขัง ด้วยทรงผมเสยเรียบใส่ครีมใส่ผมมันตลอดเวลาทำให้ยิ่งดูเข้ม พูดจาห้าว ห้วน มีหยาบบ้างในบางครั้ง จนบางครั้งคนทั่วไปอาจเข้าใจตัวเขาผิดได้ และด้วยบุคลิคภาพก็ส่งไปยังการเล่นในสนามที่มีความจริงจัง ขึงขัง และบางครั้งรุนแรง เต็มไปด้วยชั้นเชิง นานาประการ การเป็นผู้นำและกระตุ้นเพื่อนร่วมทีม หาช่องทางให้เกิดการได้เปรียบคู่ต่อสู้ตลอดเวลา จึงมีเสียงดังมากเวลาแข่งขันบาสเก็ตบอล หรือแม้ฝึกซ้อมและการเล่น รูปเกมจึงออกมาเร้าใจ และน่าติดตามจนไปถึงน่ากลัวด้วย แม้การเป็นผู้ฝึกสอน รูปเกมก็ออกมาเช่นนั้น เบื้องลึกจรัลต้องให้เวลากับบาสเก็ตบอลและการทำงาน เขาใช้เวลาในการพักผ่อนน้อยมากแต่ยังดูแข็งแรงได้ตลอดเวลา ลองนึกภาพตาม ทำงานประจำ ซ้อมบาสเก็ตบอล กลับบ้านมีร้านขายของชำต้องกลับไปดูแล จนดึก และยังต้องดูแลนักกีฬาต่างจังหวัดที่ให้เข้ามาพักอยู่ที่บ้านของตน จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาได้รับบาดเจ็บหนัก ถึงสองครั้ง พ..2544 ผ่าตัดเอ็นร้อยหวาย และ พ..2547 หมอนรองกระดูกแตก ซึ่งเป็นเพราะวัยและการพักผ่อน แต่ก็ยังเป็นคนที่มีใจมุ่งมันกับบาสเก็ตบอลมาก โดยมีความใฝ่ฝันอยากมีสถาบันสอนบาสเก็ตบอลของตัวเอง นักกีฬาหลายคนได้รับการดูแลจากจรัล ปัจจุบันเขายังคงเล่นบาสเก็ตบอลกับเพื่อนในรุ่น ในการแข่งขันบาสเก็ตบอลอาวุโส อายุ 50 ปีขึ้นไป เห็นได้ว่าแม้เคยได้รับบาดเจ็บก็ไม่เคยคิดเลิกเล่นบาสเก็ตบอล

การกุศล

จรัล ได้จัดสวัสดิการ เรื่องที่พัก การกิน การอยู่ให้กับนักกีฬาจากต่างจังหวัดมากมายที่เข้าร่วมสโมสร โดยใช้บ้านพักของตนเองและงบประมาณของตนเองมาโดยตลอด นักกีฬาที่อยู่กับเขาถึงขั้นที่ติดทีมชาติก็ยังได้รับการดูแลจากเขาทั้งหมด การดูแลให้คำปรึกษาแม้กระทั่งการหาที่เรียน และที่ทำงานให้ ถือเป็นผู้อุทิศตนให้กับสิ่งทีรักอย่างแท้จริง จริงจังมากทีเดียว 

ผลงานในการเป็นนักบาสเก็ตบอล


ผลงานในการเป็นผู้ฝึกสอน


เกียรติประวัติและผลงานส่วนตัว 

ปี 2534-2539 ผู้ฝึกสอน มหาวิทยาลัยศรีปรุม ตำแหน่งชนะเลิศ กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย 5 ปีติดต่อกัน

 

ความคิดเห็นส่วนตัว One Month One Question